Retro Game Challenge to gra na NDS wydana w Japonii w 2007 roku. Na pierwszy rzut oka to po prostu kolejna składanka staroci, jakimi od czasu do czasu raczą nas Sega, Capcom i inni tytani. Jest jednak małe „ale” – zawarte w RGC gry nie powstały w latach 80.

Zostały opracowane w roku 2008 przez japońskie studio EXSEED Games tak, aby idealnie udawać klasyczne 8-bitowe produkcje. Mieliśmy ostatnio podobny wypad w przeszłość w postaci Mega Mana 9, jednak żadna z ośmiu gier w tej kolekcji nie jest sequelem. Nawet ich daty wydania, nazwy i logosy producentów zostały zmyślone przez twórców RGC. Po co te wszystkie zabiegi?

Według głównego projektanta – Masanobu Suzui – wszystko to miało na celu jak najwierniejsze odwzorowanie i zarazem parodystyczny hołd dla owej klasycznej, i jakże owocnej dla gier video dekady. Grafika, dźwięk i rozgrywka wiernie emulują standardy poszczególnych roczników. No, w kwestii tej ostatniej pozwolono sobie na drobne odstępstwa. Jak mówi sam Suzui: „Wysoki poziom trudności, problemy ze sterowaniem, nierzadko spaprane wykrywanie kolizji – to rzeczy, które miło połechtałyby starszych, nostalgicznie nastawionych graczy, ale młodsi mogliby się szybko sfrustrować. Dlatego z lekka podciągnęliśmy te elementy do dzisiejszych standardów”. Na tym jednak nie koniec – także otoczka owej kolekcji nawiązywać ma do realiów znanych typowemu młodemu graczowi w latach 80. Co prawda zachodniemu graczowi, nie będzie więc raczej śrubowania głowicy przy C-64 ani Bajtka w kioskach.

Najważniejsze są jednak same gry i mająca płynąć z nich frajda, uniwersalna dla wszystkich kontynentów. Oto krótka lista „fałszywych klasyków” jakie znalazły się w RGC:

Cosmic Gate – prościutka strzelanka kosmiczna w stylu klasycznej Galagi.
Super Robot Haggle Man – side-scroller, platformówka połączona ze strzelanką.
Super Robot Haggle Man 2 – zmyślony sequel powyższego (!) – lepsza grafika i bardziej rozbudowane poziomy.
Super Robot Haggle Man 3 – następna kontynuacja, tym razem wprowadzająca spore zmiany w rozgrywce. Wariacja na temat Ninja Gaiden.
Rally King – wyścigówka oglądana z lotu ptaka, przypominająca co nieco Micro Machines.
Rally King SP – sequel powyższego.
Star Prince – kolejne strzelanka kosmiczna, bardzo usprawniona i rozbudowana względem Cosmic Gate.
Guadia Quest – podróba klasycznych jRPG w stylu pierwszych Dragon Questów czy Zeldy.

W zamian dostaniemy dmuchanie w kartridże, aby zmusić je do działania (patent znany i wypróbowany także u nas przy okazji Pegasusa), stanie w kolejkach po nowe gry i numer Nintendo Power. Zawsze coś. Każda gra wyposażona będzie także we własną ilustrowaną instrukcję, oczywiście stylizowaną na klasyczne instrukcje gier z NESa (które w Polsce miało w rękach zapewne całe osiem osób) oraz recenzje i poradniki drukowane w wymyślonych na potrzeby gry czasopismach. Trzeba przyznać, że to sporo fajnych pomysłów i solidnej pracy koncepcyjnej, jak na kolekcję „przedpotopowych” gierek.

Oczywiście wszystkie wspomniane wcześniej zabiegi budujące otoczkę i odwoływanie się do nostalgii drzemiącej w wielu starszych graczach, nie uratują tego, co by nie mówić, ciekawego projektu, jeśli gry stanowiące jego kręgosłup okażą się zwyczajnie słabe. Jak na razie RGC zdobywa sobie całkiem pochlebne recenzje po obu stronach Pacyfiku. Jeśli nadarzy się okazja, sprawdzimy czy zdobędzie serca mieszkańców Starego Kontynentu.

Opracował // Dr Max

Artykuł pochodzi z NEO Plus #120