Rare ogłosiło oficjalnie, że w związku ze zbliżającą się premierą Kinecta, Avatary doczekają się liftingu. Staną się one, jak zasugerowałem w zajawce, nieco bardziej realistyczne. Wszystko po to, by polepszyć immersję gracza ze swoim Avatarem.

Jak bardzo widoczne będą zmiany nie wiadomo i raczej przed premierą Kinecta nie zobaczymy ich publicznie, chyba, że będziemy świadkami małego wycieku, kontrolowanego lub nie. Powód zmian jest związany z obsługą Kinect, ponieważ Avatary często miały groteskowe kształty (zbyt wielka głowa, itp.), co mogłoby okazać się problemem podczas zabawy z nowym kontrolerem.

Przynajmniej mam nadzieje, że to będzie coś dużego, bo ostatnim razem Rare odwaliło licznik na stronie, który odliczał do E3. Kiedy wszyscy byli podekscytowani, że szykuje nam się nowa część Banjo-Kazooie, Conkera, Starfoxa, Perfect Dark czy jeszcze czegoś innego, okazało się, że developer zaszalał i pokazał…Kinect Sports. Nie trzeba mówić, że wszyscy się zawiedli na tym ogłoszeniu, ale Major Nelson na pytanie: czy Rare szykuje dla nas coś jeszcze w nadchodzących miesiącach? – odpowiedział:

Oczywiście.

No to fajnie. To ja poproszę nową część jednej z gier wymienionych powyżej (oprócz Kinect Sports).

Rare na swoje 25 urodziny postanowiło zafundować sobie mały lifting. Oto co na ten temat miał do powiedzenia Mark Betteridge, szef studia:

W związku z tą nadchodzącą wielkimi krokami przełomową rocznicą, oraz z faktem, że mamy przed sobą ekscytującą przyszłość, czujemy, że nadszedł czas na zmianę wizerunku, by wyrażał on lepiej innowacyjną i twórczą firmę branży rozrywkowej, która ma zamiar pozostać z wami przez co najmniej kolejne 25 lat!

Czym charakteryzować ma się ten nowy wizerunek, o którym mówi Betteridge? Przede wszystkim nowym logiem w kilku wersjach.

Czas pokaże, czy firma po liftingu wróci na nogi.  Szczerze na to liczymy.

Wiadomo, że fani Perfect Dark przeżywają swoją drugą młodość, ale archaiczne sterowanie nie jest w stanie przekonać kogoś, kto od lat gra w Halo, czy Modern Warfare, albo Bad Company. Nie sądzę, żeby zespół Rare kierował się moją opinią, ale faktem jest, że Mark Betteridge z Rare stwierdza, że byłoby miło zobaczyć ponownie kilka starszych tytułów, ale nie jest powiedziane, że tak faktycznie będzie. Betteridge chciałby, żeby stare gry powróciły, ale w takiej formie, która dodałaby im coś nowego, a nie była tylko przenoszeniem starych „śmieci” na nowe podwórko.

Perfect Dark, Banjo-Kazooie, Banjo-Tooie i to już wszystko? Fani nie będą zadowoleni.

Zabawmy się przez chwilę w skojarzenia. Co powiecie na hasło „wczesne lata dziewięćdziesiąte”? MC Hammer? Wojownicze Żółwie Ninja? Guma do żucia Turbo? No dobra, to dodajmy jeszcze: „Mordobicia”. Tu większość z Was powinna zakrzyknąć dwie liczące się wówczas nazwy: Mortal Kombat oraz Street Fighter. Czy jednak o czymś nie zapomnieliśmy?

Była sobie jeszcze jedna, nieco dziś zapomniana, ale dla wielu kultowa naparzanka. Ukazała się w 1994 roku na automatach i szybko została skonwertowana na 16-bitowego SNESa. O jakiej grze mowa? (odkaszlnięcie w celu wyprodukowania odpowiednio gardłowego głosu) Killer Instinct. Oczywiście. Powiedzmy to sobie od razu, żeby nie było wątpliwości – Killer Instinct rządził. Czy był lepszy niż MK2 albo SF2? Nie, ale stanowił dla nich świetną alternatywę i uzupełnienie zarazem. Pierwsza różnica – grafika była renderowana, w przeciwieństwie do ręcznie rysowanego Ulicznego czy digitalizowanego Mortala, i jak na swoje czasy wyglądała po prostu świetnie. Po drugie – system walki, prosty (niektórzy powiedzieliby pewnie – prostacki), ale niezawodny w kwestii dostarczania satysfakcjonującej wyżywki. Łatwość z jaką przychodziło składanie kolejnych Ultra, Hyper, Killer kombosów po 28 ciosów, miała moc sprowadzania błogiego uśmiechu na twarze największych ponuraków.

Dodajmy do tego wysoki poziom brutalności (były też finishery, a jakże – najbardziej pamiętny to chyba odsłonięcie biustu przez Orchid, powodujące zgon przeciwnika na zawał), a dopełni się obraz efektownej, bardzo przyjemnej młóćki, która na rodzinnej konsoli Nintendo praktycznie nie miała konkurencji. Warto nadmienić też oryginalny sposób wydania gry – nie dość, że kartridż był czarny (łaaaał!) to jeszcze dołączano do niego płytę CD z urokliwą ścieżką dźwiękową Killer Cuts – sporo przaśnej techniawki pomieszanej z innymi klimatami. Dobra, wracając do samej gry, wypada przyznać, że pod wieloma względami nie była ona przesadnie oryginalna. Klimat turnieju – mroczny, ale z lekkim przymrużeniem oka – wydawał się mocno zainspirowany smoczą serią, a i wśród zawodników trudno doszukać się jakiejś unikalnej osobistości. Jest ninja Jago, jest robot Fulgore, jest dinozaur Riptor, „natywny Amerykanin” Thunder, czarnoskóry bokser TJ Combo, ładna (w założeniach, bo na renderach tak sobie) pani Orchid, jest nawet obowiązkowa przeciwstawna para Cinder (pan ognisty) – Glacius (pan przemarznięty). Wiadomo, że od chwili, gdy Ryu i Ken stanęli do sparringu, a Scorpion poprzysiągł zemstę na Sub-Zero, żadne szanujące się mordobicie nie może obyć się bez podobnego duetu. Najważniejszy pozostaje fakt, że postacie były na tyle zróżnicowane i charakterystyczne, że każdy mógł szybko znaleźć swojego faworyta.

Na koniec szybkie pytanie – pamiętacie kto ową grę stworzył? Rare! To ładne przypomnienie jak zróżnicowanym i udanym dorobkiem może pochwalić się ta, nieco dziś podupadła ekipa. Oczywiście tak udana marka nie została porzucona po jednej grze – już w 1996 roku automaty zaatakował sequel, zatytułowany prosto i dobitnie Killer Instinct 2, szybko skonwertowany na N64 w nieco zmodyfikowanej formie, jako Killer Instinct Gold. Od wydania ostatniej gry z serii minęła już ponad dekada, wydaje się więc, że szanse na KI3 są raczej mizerne. Jak na razie Rare potwierdziło, że chętnie wypuściłoby klasyczną, automatową „jedynkę” na XBLA – bardzo prosimy, zwłaszcza jeśli zachce się im poddać ją kuracji HD, jak to zrobił ze swoim ukochanym dzieckiem Capcom. Natomiast jeden z szefów firmy napomknął w niedawnym wywiadzie, że po wydaniu nowego Banjo Kazooie, Rare „być może” weźmie na warsztat trzecią część Killer Instinct. No to „być może” bierzcie się do roboty! Tylko proszę, żadnego majsterkowania przy pojazdach między walkami, proszę.

Opracował // Dr Max

Artykuł pochodzi z NEO+ nr 119

Kenneth Lobb wypowiedział się w temacie Killer Instinct:

Kocham Killer Instinct. Chcę zrobić Killer Instinct. Jednak nie pracujemy obecnie nad tym tytułem. Któregoś dnia wrócimy z Killer Instinct.

Sporo tych Killer Instinct w krótkiej wypowiedzi, ale tak przynajmniej jest szansa, że fani usłyszą o swojej ulubionej bijatyce. Jeżeli odświeżanie Killer Instinct będzie trwało tyle, co w przypadku Perfekt Dark, to długo jeszcze poczekamy.

Kenn Lobb z Rare w rozmowie z Kotaku powiedział:

Bardzo lubiłem Perfect Dark Zero, ale staraliśmy się zrobić tytuł, który miał być hybrydą Perfect Dark i Halo, a to było błędem.

Lobb wypowiedział się również w temacie odświeżonej wersji Perfect Dark, która zostanie wydana na XBLA. Potwierdził on, że gra będzie miała czteroosobową kooperacją na jednym ekranie oraz tryb multiplayer dla ośmiu graczy. Całkiem możliwe, że Perfect Dark doczeka się również DLC po premierze. Kenn Lobb wspomina o nowych mapach, oraz o tym, że byłoby ciekawie przygotować kilka zupełnie nowych broni.

Sprawdźcie pierwszy zwiastun Perfect Dark.

Branża wirtualnej rozrywki może się poszczycić sporą liczbą chwytliwych słówek, zaczynając od tajemniczych zbitek spółgłosek, takich jak „FPS”, „TPP” czy inne „CTF”, a kończąc na wprowadzających w konsternację zwykłych śmiertelników „gameplay’ach” i „achieve’ach”. Jednym z modniejszych i częściej przewijających się słów jest „exclusive”.

Pod tą, nieco mylącą nazwą kryją się gry produkowane na wyłączność dla danej platformy sprzętowej. Ot, taka drobnostka – tytuł A pojawia się na konsoli B podczas gdy posiadacze sprzętu marki X, Y czy Z muszą obejść się smakiem. Ekskluziwy znaczą w branży sporo, dlaczego bowiem gracz ma zdecydować się na zakup tego a nie innego pudełka wypchanego układami scalonymi? Z powodu gustownej obudowy? O dziwo, spora część ludzkości nadal kupuje konsolę z myślą o tym w jakie gry będzie mogła na niej zagrać. Jak duża jest skala zjawiska? I czy tak naprawdę służy ono komukolwiek oprócz producentom sprzętu? Poświęćmy dwie strony, żeby to przemyśleć.

PRE-EXCLUSIVE

Kwestia wyłączności nie narodziła się oczywiście z grami wideo, jednak w żadnym chyba przemyśle nie zyskała sobie tak ważnej roli. W istocie, „ekskluzywne” gry towarzyszą nam od dawna, a pierwsze związane z nimi skandale i tąpnięcia wydarzyły się na długo zanim Ken Kutaragi powiedział swoim klientom, że będą wypruwać sobie żyły byle tylko kupić czarne pudełeczko jego firmy.

Cofnijmy się zatem do niepamiętnych czasów wczesnych lat 90. Rynek konsol wydzierają sobie, niczym dwa wygłodniałe T-Rexy Nintendo i Sega, gracze zagrywają się do nieprzytomności na swych potężnych 16-bitowych maszynach. Sony? Microsoft? Wolne żarty. Wówczas już oba kolosy zdawały sobie sprawę, że same przechwałki na temat mocy obliczeniowej, nowego typu procesora i innych niewiele mówiących parametrów nie wystarczą do zagarnięcia rynku. Potrzebne były wysokiej jakości produkty, dostępne tylko i wyłącznie na ich konsoli. Wówczas, żeby nawet konkurencyjna maszyna miała siedem razy więcej koprocesorów graficznych i zakrzywiała czasoprzestrzeń przy wgrywaniu poziomów, cel zostanie osiągnięty – konsument dokona prawidłowego (dla producenta oczywiście) wyboru.

Oczywiście, problem nie dotyczył nigdy tzw. gier „first party”, czyli tworzonych przez wewnętrzne studia samego producenta sprzętu. Zarówno Nintendo i Sega miały swe flagowe tytuły, które dla licznej rzeszy fanów stanowiły wystarczający bodziec do „opowiedzenia się po jednej ze stron.”  Pozostała niezdecydowana reszta, dla których doskonałym wabikiem byłyby gry innych developerów. Oczywiście, jeśli dana gra – na przykład – Konami ukazuje się na obu rywalizujących konsolach, cała sytuacja wraca do punktu wyjścia. Którąkolwiek konsolę wybierze klient, będzie usatysfakcjonowany. A przecież na to producenci nie mogli (i nie mogą) pozwolić.

Oczywiście zarówno Sega jak i Nintendo od samiuteńkich narodzin swoich 16-bitowych milusińskich zabiegały o gry dostępne wyłącznie na ich maszynach. A jednak to chyba rodzinna firma niebieskiego jeża (trudno dziś uwierzyć, jak cenioną był kiedyś marką) pierwsza pokazała, że można inaczej. Mianowicie, że ekskluziwy można podkradać. Pierwszym, ze wszech miar spektakularnym łupem niebieskich padły dwa tytuły znanych i cenionych serii stworzonych przez Konami, i od początku istnienia kojarzonych z Nintendo – Castlevania: Bloodlines oraz Contra: Hard Corps. Oba tytuły ukazały się tylko na Sega MegaDrive. Jasne, SNESowcy w tym samym czasie mogli się cieszyć równie dobrymi (jeśli nie lepszymi) Contra 3: Alien Wars i Castlevania IV. Niesmak jednak pozostał. Zwłaszcza, jeśli ktoś miał pecha być wielbicielem akurat tych, doskonałych serii i za punkt honoru stawiał sobie ukończenie każdej kolejnej części. Wówczas nie było wyjścia – albo zakolegować się z posiadaczem konkurencyjnego sprzętu, albo wyrzucić kasę na powiększenie kolekcji plastiku pod telewizorem. Innym, może nawet jeszcze bardziej wybitnym osiągnięciem Segi w podkradaniu Ninny gorących tytułów było zagarnięcie kultowego Street Fighter 2. Oczywiście gra ukazała się najpierw na SNES, w dodatku wyglądała i brzmiała na nim nieporównywalnie lepiej, tym niemniej wielu upatrywało w tym wytrącenie kolejnego atutu z ręki Ninny.

A jeśli już o firmie mogącej poszczycić się posiadaniem najbardziej dochodowego hydraulika w historii ludzkości – trzeba przyznać, że nigdy nie mieli oni szczęścia do tytułów na wyłączność. Jasne, ich własne serie służyły i służą im wiernie, ale z przekonywaniem innych ekip do tworzenia wyłącznie dla dużego N – oj, różnie z tym bywało. W latach 90 jedną z lepszych rzeczy jakie przytrafiły się wpierw SNESowi, później N64 było małe studio, które możecie znać pod nazwą Rare. Ich produkcje, poczynając na serii Donkey Kong Country i Killer Instinct, poprzez Goldeneye i Perfect Dark, na Banjo Kazooie skończywszy, zyskały sobie zaufanie graczy i stabilny dopływ floty. Mało kto mógł w owych czasach przewidzieć, że Ninny już niedługo dane będzie korzystać z usług swych podopiecznych. Tym razem serii pewniaków na wyłączność pozbawił Nintendo nowy gracz na konsolowej arenie – Microsoft. Od 2001 roku Rare produkuje tytuły na maszynki wesołego Billa i choć rezultaty tej współpracy nie olśniewają już tak jak za dawnych czasów (Grabbed by the Ghoulies czy Perfect Dark Zero delikatnie rzecz ujmując nie były dokładnie tym na co czekali gracze), to już remake Conker’s Bad Fur Day i Viva Pinata wystarczyły by Malimiętcy nie żałowali inwestycji. Ostatnią grą jaką Rare opracowali dla Nintendo była Star Fox Adventures.

Jeszcze bardziej kłopotliwa sytuacja przytrafiła się firmie wąsatego hydraulika z ich kolejną konsolą – Gamecube. Wówczas to branżowe media doniosły o sensacyjnej umowie z Capcom, na mocy której na fioletowym tosterze ukazać się miała seria „ekskluyzywnych” tytułów, zaczynając od odświeżonych wersji kultowej serii Resident Evil. Niestety, wkrótce okazało się, że obietnice obietnicami, ale wyniki sprzedaży – oględnie mówiąc – nie zachwycały. W rezultacie Capcom z kolejnymi miesiącami drobnymi kroczkami wycofywał się z sojuszu z Ninny. Ostatecznie ekskluziwami pozostały tylko: remake pierwszego RE i RE 0. Resident Evil 4, Viewtiful Joe i Killer 7 szybko zostały przeniesione na gościnną drugą konsolę Sony, mogąc tam liczyć na szerszą publiczność, natomiast kolejne „odświeżone” wersje RE okazały się prostackimi konwersjami z podwyższoną rozdzielczością i minimalnymi modyfikacjami. Capcom zresztą chyba nigdy nie zapomniał tej lekcji, dziś oferując swą ofertę jak najszerszej rzeszy graczy, a kolejnymi częściami Devil May Cry czy Street Fightera mogą się cieszyć posiadacze zarówno X360 jak i PS3, a także – o zgrozo – PCtowcy.

Zapewne jednak dla wielu największą wtopą Nintendo w kwestii utraty wyłączności na zawsze pozostanie gra, która pomogła przypieczętować niespotykany wcześniej sukces pierwszego Playstation. Tak, tak, moi drodzy. Uwielbiane przez całe kontynenty Final Fantasy 7 zaczęło swój żywot w studiu developerskim jako tytuł przeznaczony na Nintendo 64. No dobra, to akurat lekka przesada, fakt jednak pozostaje faktem – w 1996 roku Square zaprezentowało grywalne demo pierwszej trójwymiarowej odsłony FF. Występowały w nim trzy postacie znane wielbicielom serii z FF6, fani więc zgodnie założyli że kolejna część ich ulubionej sagi zmierza – tak jak jej poprzedniczki – na konsolę Nintendo. Nagłe i mało przyjazne rozstanie obu firm przekreśliło te nadzieje. Plotki jakoby Square kiedykolwiek opracowywało FF7 z myślą o N64 zostały oczywiście niedługo później zdementowane przez twórców, nigdy jednak nie wiadomo co by było gdyby…

NIEKOŃCZĄCA SIĘ OPOWIEŚĆ

Zaciekła walka o ekskluziwy trwa w najlepsze do dziś, i – wbrew pozorom – nie polega wyłącznie na podkradaniu kolejnych ekip od Nintendo. Niektórzy z Was zapewne kojarzą nieśmiałe studio developerskie znane jako Bungie. Kiedyś, dawno temu, za górami, za lasami, byli głównym twórcą gier na komputery Macintosh, platformie wiecznie stojącej wówczas na przegranej pozycji w stosunku do bardzo ekspansywnych PC-tów hulających na systemach operacyjnych Microsoftu. Stworzyli kilka cieszących się uznaniem serii, takich jak Marathon, później Myth i Oni. Przełomem w ich karierze miał być (i był, zapewne dużo większym niż się spodziewali) tytuł opracowywany na wyłączność dla firmy Apple, noszący niepozorny tytuł Halo. Prezentacje gry zrobiły jednak tak wielkie wrażenie na przedstawicielach Microsoftu, że w roku 2000 gigant z Redmond lekką rączką zakupił firmę wraz z ich budzącym spore nadzieje tytułem. W 2001 gra ujrzała światło dzienne jako jeden z pierwszych tytułów pierwszej konsoli Microsoftu. Dostępny wyłącznie na niej, rzecz jasna. Siedem lat, pierdyliard dolarów i jedną nową religię później, Gates raczej nie żałuje inwestycji.

A co sądzić o GTA IV, które co prawda nie zostało opracowane na wyłączność dla któregokolwiek z systemów – co należy postrzegać jako przejaw trzeźwego myślenia szefostwa Rockstar – ale za to za samą obietnicę dodatków dostępnych na XBOX Live Microsoft bez wahania wysupłał 50 milionów zielonych papierków. Microsoft wyraźnie nie zamierza popełniać błędów swych poprzedników i konkurencji, może nie tyle walcząc o tytuły na wyłączność dla X360, co wyrywając przeciwnikom ich ekskluziwy, czego najlepszym przykładem jest najnowsza część Final Fantasy, opracowywana zarówno na maszynkę Sony jak i Microsoftu, a także powracające jak bumerang pogłoski o wydaniu MGS4 na konsolę Amerykanów.

NA CO TO KOMU?

Pozostaje odpowiedzieć sobie jednak na zasadnicze pytanie? Komu właściwie potrzebna jest ta cała wyłączność? Odpowiedź, w dużym skrócie, brzmi – producentom konsol i fanbojom. O ile jednak postawa tych pierwszych zasadniczo nie budzi zdziwienia – w końcu jak już się wrzuca te grube miliony w produkcję urządzenia, to tylko po to aby po kilku(nastu?) latach wyjąć z niej więcej. I chyba nikt nie oczekuje od biznesmenów, że zaczną nagle z dobroci serca dokładać do interesu. Tej drugiej grupie można się już jednak dziwić. Irracjonalna zazdrość, przechodząca niekiedy w zawiść, oburzanie się i obrażanie na firmy, których celem jest w końcu zysk, że ośmielają się próbować dotrzeć ze swymi produktami do jak największej rzeszy odbiorców, zamiast zadowolić się grupką wybranych – to nie są zdrowe zachowania, z logicznego punktu widzenia nie służą też graczom. Przy czym trzeba dodać, że owa szczególna odmiana sprzętowego szowinizmu występuje wśród użytkowników każdego systemu. Wojenki podjazdowe „fanów” Sony i Microsoftu trwają sobie gdzieś w tle, spory ułamek graczy konsolowych pluje na Pc-towców, i vice versa zresztą – vide choćby niedawne fiasko promowanego na absolutne musiszmieć Crysisa. Nintendo zaś postanowiło chyba do reszty wypiąć się na graczy z jakimkolwiek stażem, promując swoje gierki dla sprzątaczek, pań domu, dzieci w wieku przedszkolnym,  emerytów i kogo tam jeszcze zdołają podczepić pod strategię marketingową. Może zresztą przez to akurat fani Ninny stanowią zdecydowanie najmniej bojową grupę.

Latka lecą, kolejne konsole krzepną na rynku, lub też upadają. Tak czy siak, wygląda na to, że zjawisko wydawania gier na wyłączność i podbierania sobie produktów przez wielkie koncerny będzie nam nadal towarzyszyć. Dobrze, to czy źle – szkoda nawet czasu żeby się nad tym głowić. Tak to już jest w biznesie. Zwłaszcza tak wielkim i prężnie się rozwijającym jak rynek gier.

Szkoda tylko, że gracze – jak to ludzie – idąc za instynktem stadnym i potrzebą przynależności dają się wciągać w sprawy, które powinny obchodzić producentów sprzętu do grania. I tylko ich.

Opracował // Dr Max

Artykuł pochodzi z NEO+ nr 114

PS: NA OBRZEŻACH EKSKLUZYWNOŚCI  Zjawisko o którym mowa przeniknęło też na pole branżowej prasy. Już od ładnych kilkunastu lat materiały dostarczane „na wyłączność” stanowią łakomy kąsek dla periodyków na całym świecie. W tym w Polsce. W latach 90, kiedy na skromnym rodzimym rynku medialnym rozpychało się kilka konkurencyjnych czasopism dochodziło niemal do dość burzliwych sytuacji. A to dwa magazyny prezentowały w danym miesiącu „ekskluzywną” recenzję tego samego głośnego tytułu, a to padały oskarżenia o łamanie praw do wyłączności czy wręcz nieuczciwego zawyżania ocen w zamian za wyłączność. Co by nie mówić, ciekawe to były czasy…

Mark Betteridge z Rare stwierdził w wywiadzie z CVG, że:

Niczego jeszcze nie zapowiadamy na czas po wydaniu Perfect Dark, ale mamy za sobą dwadzieścia pięć lat wydawania gier, więc mamy sporo możliwości.

Prawdopodobnie oznacza to, że Perfect Dark nie będzie jedynym tytułem, który pojawi się na Xbox Live Arcade. Jakie gry tego producenta chcielibyście zobaczyć w odświeżonej wersji?