RETROplus – Martwe piksele: Tiberium

W dzisiejszym odcinku witamy gościa specjalnego – sztywniaka, który odszedł od nas tak niedawnego, że ziemia na jego nagrobku nawet nie zdążyła osiąść, a już rzuciliśmy się do niego z łopatami. Przed Wami Tiberium.

W końcu to ekshumacja w celach naukowo-poglądowych, czyli jak najbardziej uzasadniona, by nie rzec – szlachetna. Z kim zatem mamy tym razem (nie)przyjemność?

Znają go zapewne ci spośród Was, którym zdarzyło się kilka razy w życiu zagrać w strategię czasu rzeczywistego. Czyli Wy trzej. Nie chować się za kanapą, widzę Was przecie! Pomieniony denat jest bowiem niedoszłym członkiem jednej z najbardziej poważanych RTS-owych rodzin, można by wręcz powiedzieć – arystokracji pośród RTS-ów. Rodzina, o której mówię, nosi dumne nazwisko Command & Conquer. Zaś podlotek którego krótki życiorys dziś zgłębimy nosił miano Tiberium.

Pomimo swych korzeni, gra nie miała być jednak kolejną strategią, a raczej taktycznym FPS-em, w którym oprócz ostrzeliwania kolejnych fal przeciwników, gracz dowodziłby oddziałem podobnych sobie kozaków. Wydawanie rozkazów miało być banalnie proste, nasi żołnierze zasadniczo potrafiliby sami o siebie zadbać, automatycznie szukając osłony za elementem krajobrazu czy nogą maszyny kroczącej. Zresztą, nawet w przypadku wykoszenia całego oddziału, mięso armatnie zostałoby szybko uzupełnione przez zamówione posiłki. Do momentu zawieszenia prac, autorzy zdążyli zaprezentować kilka rodzajów podkomendnych, m.in. piechotę, także w wersji przeciwpancernej, mecha Tytana i myśliwiec pionowego startu Orka, wszystkie dobrze znane fanom serii. W założeniu na raz można by kontrolować do czterech oddziałów (po jednym na każdy kierunek na D-padzie).

Tiberium hulać miało na Unreal Engine 3, co może nie jest wielkim zaskoczeniem, biorąc pod uwagę, że ostatnimi czasy wszystko, łącznie z psem sąsiada, napędza właśnie ten silnik. W porównaniu jednak z innymi tytułami, Tyberium nie wyglądało powalająco. Rzetelna robota, nie zrozumcie mnie źle, ale od pola walki wiało nieco plastikiem. Zwłaszcza kiedy pojawiali się na nim dość pokraczni kosmici. A tak, kosmici. Akcja gry rozgrywać się bowiem miała jedenaście lat po wydarzeniach z trzeciej części C&C, gdzie sprawy nie wyglądały najlepiej dla mateczki Ziemi, a od tamtego czasu raczej się nie poprawiły. Chyba, że na gorsze – jakby nie wystarczyły zbrodnicze zapędy terrorystycznej sekty NOD i ciągle rozprzestrzeniający się na świecie tytułowy minerał (wydajne źródło energii, tylko – drobnostka – czyni środowisko naturalne niezdatnym do życia dla człowieka) to jeszcze naszą planetę najechali mało sympatyczni Scrinowie. Wracając do gry, a konkretnie jej mało ciekawej prezencji – ten aspekt stanowi chyba klątwę tytułów pobocznych w świecie C&C – w końcu Tiberium nie było pierwszą próbą przerobienia serii na grę akcji. Ładnych parę lat temu powstała inna produkcja – Renegade, także FPS i także nie pierwszej urody. Ale przynajmniej zdołała w końcu się ukazać. Pytanie tylko czy rzeczywiście była lepsza niż Tiberium, czy po prostu Electronic Arts stosuje surowszą kontrolę jakości.

Taki właśnie podano oficjalny powód posłania gry do odstrzału – po dwóch latach programistycznej harówki, Tiberium rzekomo nie spełniało wyśrubowanych wymagań stawianych produkcjom EA. Cóż… Nie ma chyba powodu, żeby nie wierzyć w tak ładną oficjalną wersję zdarzeń, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że większość firm w takiej sytuacji po prostu trzyma gębę na kłódkę i udaje, że nigdy nad niczym takim nie pracowali. Chociaż kto wie, co powiedziałby ktoś z ekipy tworzącej grę… Może miałby na ten temat inne zdanie. Tak czy inaczej, szkoda. RIP.

Opracował // Dr Max

Artykuł pochodzi z NEO+ nr 119

Na podobny temat
• RETROplus: Powrót do przeszłości – Blade Runner
• RETROplus: Martwe piksele – Dark Sector