BioShock

Oto projekty przeciwników, które nie trafiły do gry. Jak widzicie BioShock mógł okazać się sporym niewypałem.

 

Różnica między genialnym dziełem, a średnią strzelaniną z mutantami jest niewielka.

Nowa data premiery dla Europy to 16 kwietnia 2010 roku. Fani z pewnością poczekają dwa tygodnie, ale znam osoby, które zarezerwowały juz sobie urlopy w pracy, by spokojnie pograć w Episodes from Liberty City.

Wrogowie na razie nie zachwycają. Mają jedną trasę ruchu i patrzą zawsze w tym samym kierunku, więc Fisher nie ma większych problemów, by podejść do nich i zakończyć ich życie po cichu. Nawet jeśli Sam zostanie wykryty, to pojawia się nowy patent, czyli poświata, która pokazuje jego ostatnią pozycje. Wrogowie kierują się w tą stronę, więc z łatwością można się wycofać i wykończyć ich od tyłu. Ten mechanizm prezentuje się bardzo atrakcyjnie, ale to kolejne ułatwienie, które zdenerwuje fanów serii. Gra zrobiła się zdecydowanie zbyt łatwa. Poza tym można zestrzelić np. generator, czy inną lampę i w ten sposób pozbyć się strażników.

Mimo wszystko ich zachowanie oraz teksty wypadają momentami bardzo przekonująco. Jeśli zginie ich towarzysz, to nie odpuszczają i przeszukują otoczenie. Niestety nie patrzą w górę, więc sam może wykorzystać rury i zeskoczyć nieszczęśnikowi na głowę. Taka akcja pozwala na wykorzystanie systemu namierzania celów, więc sekundę później wszyscy przeciwnicy leżą już martwi. Efektowne? Tak. Zbyt łatwe? Niestety tak.

W końcu będą widoczne mapy i rozgrywki, na które można oddać swój głos (naturalnie chodzi o matchmaking). Wreszcie! Poza tym możecie spojrzeć jak prezentują się ekrany opcji z trybu multiplayer. Jak dla mnie są przejrzyste i funkcjonale. Wyglądają też nieco bardziej nowocześnie niż w Halo 3.

 

Źródło: ShackNews

Fisher to zawodowiec, wiec Ubisfot wyszedł ze słusznego założenia, że taki specjalista powinien eliminować cele w ułamku sekundy. Gracz nie jest w stanie tak szybko reagować, więc wprowadzono zaznaczanie celów. Jednak najpierw trzeba dokonać cichego zabójstwa i dopiero wówczas można skorzystać z tej opcji. Teraz wystarczy odhaczyć przeciwników i pociągnąć za spust. Sam automatycznie strzela i naturalnie zawsze trafia.

W tym momencie ten system wydaje się ogromnym ułatwieniem i choć egzekucje prezentują się bardzo efektownie, to fani serii mogą poczuć się jak niedzielni gracze. W demie udało mi się zaznaczyć maksymalnie trzech wrogów, ale może Wy mieliście więcej szczęścia. Niepokoi mnie natomiast ustawienie przeciwników na poziomie, gdyż zazwyczaj jeden z nich oddala się od grupy, tak by go po cichu wykończyć, a następnie zastrzelić resztę wrogów przez oznaczenie celów. Mam nadzieję, że cała gra nie została w ten sposób rozplanowana.

Ekipa Bizarre Creations kompletnie zmieniła klimat i pozostawiła serię Project Gotham Raing, stawiając na zwariowaną zabawę, w której nie panują żadne zasady. Dlatego przygotowałem dla Was poradnik kierowcy, czyli jak jeździć i przeżyć w Blur.

Blur to połączenie pomysłu na Mario Kart z licencjonowanymi samochodami i piękną grafiką serii Project Gotham Racing. Co wyszło z takiego połączenia? Szalona i wciągająca gra, która stawia na rywalizację, walkę z przeciwnikami i dobrą zabawę.

Model jazdy w Blur jest całkowicie zręcznościowy, co nie znaczy, że to Burnout. Na zakrętach trzeba kontrować, bo jak widzicie można stracić kontrolę nad samochodem.

Przeciwnicy nie zawahają się użyć wybuchowych specjałów, więc po trafieniu najlepiej rozglądać się za bonusem, który naprawa pojazd.

Przed wyścigiem warto wybrać najlepsze ustawienie dla samochodu. Agresywne daje przewagę podczas walki, ale na początek warto postawić na większą obronę.

Każdy wyścig jest oceniany, a gracze uwielbiają wszelkie paski postępu, które po napełnieniu podnoszą poziom doświadczenia. Kocham je i ja, choć zdaję sobie sprawę, że to uzależnianie mnie od rozgrywki.

Na początku zabawy polecam zdobycie i odpalenie osłony, bo przy maksymalnie dwudziestu graczach, na ekranie panuje chaos i zniszczenie.

Oto przykład kierowcy, który uznał, że mina na trasie wcale nie jest niebezpieczna. Cóż, za pierwszym razem nie wiedziałem na co wjeżdżam i myślałem, że to jakiś unikalny bonus.

Nie można również zapominać o lusterku, w którym czasami widać choćby wystrzelony pocisk, który jak widzicie udało mi się sprytnie wyminąć.

Trasy są zabawnie zaprojektowane, więc złe wejście w zakręt może oznaczać kąpiel w porcie. Na szczęście restart jest szybki, ale i tak konkurencja odskoczy na pół kilometra.

Blur zaskakuje na każdej trasie. Tutaj zostałem zaatakowany przez latający samochód. Nie mam pojęcia jakim cudem uniósł się on w powietrze, bo nigdzie nie widziałem skoczni, ale taki właśnie jest Blur, po prostu zaskakujący.

W Blur trzeba szybko decydować. W lewo, czy w prawo? W tym momencie jest już za późno na skręt, więc za sekundę pięknie rozbiję się na kontenerze.

Czasami kompletnie nie wiadomo, co się stało z naszym samochodem. Jak myślcie, który jest mój? To niestety ten eksplodujący wóz, który ustawił się bokiem do trasy. Czy Wam również przydarzyły się podobne atrakcje podczas best testów Blur? Dajcie znać, czy spodobał Wam się ten tytuł.

Fisher może wykorzystywać do przesłuchań otoczenie, co po prostu oznacza, że demoluje toaletę głową swojego przeciwnika. Umywalka, lustro, pisuar, czy drzwi do kabiny świetnie się nadają do takich akcji. Splinter Cell zrobił się naprawdę brutalny i mam nadzieję, że zobaczymy więcej takich scen.

Kolejny genialny patent to wspomnienia, które pojawiają się jako obrazy na ścianach, czy lustrach. To tak jakby ktoś ustawił rzutnik i wyświetlał film. Bez zbędnego gadania, bez długich rozmów, od razu widać o co chodzi. Genialny pomysł.

Oto i pytanie konkursowe:

Jak ma na imię Twój Shepard?

Jak sami więc rozumiecie, trzeba się wykazać sporą wiedzą, by zgarnąć koszulkę Mass Effect 2. Oto jak te cuda się prezentują (uwaga, wieszak nie jest częścią nagrody):

Odpowiedzi należy przesyłać na adres:

neogo@neo-plus.pl

Natomiast w temacie wiadomości prosimy o wpisywanie poprawnej odpowiedzi. Po losowaniu skontaktujemy się ze zwycięzcami i wówczas podacie nam swoje dane adresowe, więc teraz wystarczy jedynie wiadomość, która w temacie będzie miała odpowiedź. Naturalnie możecie pozdrowić redakcję.

Konkurs trwa do 25 marca 2010 roku. Skontaktujemy się tylko z osobami, które zostaną wylosowane, o czym poinformujemy na naszym Blipie.

Lara Croft and the Guardian of Light nie była tworzona z myślą o PlayStation Move, ale ekipa Crystal Dynamics nie wyklucza, że obsługa nowego kontrolera Sony zostanie jednak dodana do gry. Jednak gra i tak mocno zrywa z założeniami serii, więc całkiem możliwe, że tym razem producent odpuści z PlayStation Move.

Vanquish to nie jedyny projekt, nad którym pracuje twórca serii Resident Evil, czyli Shinji Mikami.

Co wiemy o nowej grze? W tym momencie kompletnie nic, ale to w końcu Shinji Mikami, więc to musi być dobry tytuł. Mam tylko nadzieję, że skoro Vanquish, to strzelanina, to następna gra postawi na inne klimaty.

Mikami Shinji Project to na razie tylko strona z licznikiem, pozostaje nam czekać.

Nie piszę, że wszystkie gry poza głównym nurtem Final Fantasy są złe, ale wydawanie ich w hurtowych ilościach zaczyna być niesmaczne. Teraz Tetsuya Nomura ze Square Enix nieoficjalnie daje do zrozumienia, że Dissidia II: Final Fantasy jest już w produkcji. Pozostaje czekać na oficjalną zapowiedź.

Jak podobała Wam się pierwsza część?

“Rzeźba wykuta w bloku styropianu kararyjskiego. Przedstawia konającego Maria w objęciach księżniczki Peach. Są to postaci ze słynnej serii gier komputerowych upozowane na pietę Michała Anioła.”

Pomijam fakt, że autor tego dzieła pisze o grach komputerowych, bo jego rzeźba po prostu…zachwyca.

Rzeźba stanowiła część ilustracyjną mojej pracy dyplomowej poświęconej grom elektronicznym. Praca posiada wymiary 170 x 200 cm.

Tak, to naprawdę spory kawał…sztuki. Proces realizacyjny:

Najpierw wykonałem mały projekt z plasteliny. Następnie umieściłem go w pudełku z pleksji z narysowaną podziałką rastrową i zasypałem wolne przestrzenie piaskiem tak aby zakryć model rzeźby. Po zakupieniu odpowiednio dużego bloku styropianu przeniosłem na jego ściany przeskalowaną miarkę rastrową z pudełka pleksji. Dzięki temu mogłem zachować odpowiednie proporcje bez popełnienia błędu,który byłby w tym wypadku nieodwracalny. Odsypując piasek z pudełka stopniowo odsłaniałem wzorcową formę. Do pierwszego etapu ujmowania styropianu użyłem piły elektrycznej. W kolejnych fazach pracy korzystałem z noży, papierów i gąbek ściernych o różnej gradacji.

Rzeźba została wykonana przez Kordiana Lewandowskiego, absolwenta gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych.

 

Więcej jego dzieł możecie obejrzeć na stronie wielkiartysta.pl