Kot birmański

To właśnie kot birmański jest zwierzęciem średniej wielkości, silnym oraz muskularnym, o krępej, nieco wydłużonej sylwetce. Maksymalnie waży do sześciu kilogramów. Jego dość mocna głowa ma kształt trójkąta równobocznego z zaokrąglonymi kątami - jest jednak nieco dłuższa niż szersza. Czoło jest lekko wypukłe, a przełom czołowo-nosowy słabo zaznaczony, policzki pełne, a poza tym podbródek wyraźny. Nos średniej długości, jednak nieco wklęsły u nasady. Wskazuje się, że oczy są duże, prawie okrągłe, szeroko otwarte oraz wyłącznie w ciemnobłękitnym kolorze. Uszy jednak raczej małe i niezbyt nisko osadzone, a co za tym idzie porośnięte wewnątrz kępkami sierści. Tułów jest dosyć długi, mocny – to kocury są znacznie masywniejsze od kotek. Wskazuje się, że kończyny są krótkie i silne.

Natomiast stopy duże, owalne z mocnym owłosieniem pomiędzy palcami. Jednak ogon jest dobrze porośnięty sierścią – wskazuje się, że o średniej długości - zagięty do przodu nie powinien w żaden sposób sięgać poza łopatkę. Zatem kot nosi go dumnie do góry. Szata półdługa, a jednocześnie jedwabista z niewielką ilością podszerstka, dzięki temu nie filcuje się. W dotyku przypomina zatem sierść królika angory. Włosy nie przylegają jednak ściśle do ciała, ale również zbytnio nie odstają. Co za tym idzie wymagana jest kryza na szyi oraz obfite portki na udach.   Przedstawia się również, że kot birmański ma umaszczenie typu syjamskie.

Jednak znaczenia są ograniczone do głowy, kończyn oraz ogona. Reszta tej okrywy jest zatem w kolorze skorupki jajka. Cechą charakterystyczną tejże rasy są białe "rękawiczki" na przednich kończynach oraz tak zwane "ostrogi" na tylnych. Co za tym idzie rękawiczki muszą być symetryczne na obu łapach, a biel powinna kończyć się w prostej linii między kośćmi palców, a kośćmi śródręcza. Poza tym na tylnych kończynach "buty" sięgają zarówno z przodu co najmniej do stawów między kośćmi palców, a śródstopia. Natomiast z tyłu biel tworzy klinowaty pasek zwany jednocześnie ostrogą, co za tym idzie ostro zakończony przed kością stępu; a co za tym idzie niesymetryczne bądź tępo zakończone ostrogi uważa się za liczne wady.